Week 2

Een aangenaam en vrolijk leven komt niet van uiterlijke dingen

(Dalai Lama)

Bron: Zwarte jas, verhaal uit Van denken naar voelen; deel 2 - 52 inspirerende verhalen

Vorige week: Week 1

De grote vraag luidt of je met je hele hart 'ja' durft te zeggen tegen jouw avontuur in 2012.

(Joseph Cambell)

Bron: De 1e stap in dit nieuwe jaar: over mijn angst heen, verhaal uit Van denken naar voelen; deel 2 - 52 inspirerende verhalen

Ik keek in 2011 naar kibbelende politici, onrecht en onverdraagzaamheid naar 'anderen', dictators die mensenlevens verwoesten en een kerk die de menselijke maat wel eens vergeten lijkt ... het gaf me soms een gevoel van onmacht. Er is zoveel gaande ... systemen vallen om en er is groot en klein menselijk leed in de wereld.

Gevoed door mijn 3e inzicht: Zoek verbinding met anderen, deed ik onlangs een oproep vanuit mijn hart voor een positieve kracht vanuit verbinding: Laten wij de wereld in het licht zetten! Als wij veranderen, verandert de wereld met ons mee, schrijf ik in mijn boek. Als wij gezamenlijk vrede, respect, liefde, compassie, vergeving, blijheid, tolerantie, gastvrijheid en positieve energie de wereld in brengen, wordt de wereld mooier en vrolijker.

Laat je voeden door liefde, is mijn 7e inzicht. Caritas pro armis (Met liefde als wapen, het motto van de neef van mijn moeder: Monseigneur Bekkers). Ik riep iedereen op vanuit dit motto om op 11/11/11 hun licht te verspreiden. Naar jezelf, je dierbaren, de politici en/of voor alle mensen op deze wereld. Het getal 1 is het symbool van het begin, waarin alles nog puur en uniek is.

Mijn levensmissie is om mensen dichter bij zichzelf te brengen, meer in hun eigen kracht. Dat doe ik o.a. door mijn boeken te schrijven over mijn persoonlijke innerlijke reis, met vallen en opstaan op zoek naar duurzaam geluk. Om zo op deze wijze mijn bescheiden bijdrage te leveren aan een mooiere wereld. Mijn gevoel zegt dat in dit nieuwe, magische jaar 2012, we weer een stap gaan zetten op het pad 'Van denken naar voelen'. De weg van 'ego naar verbinding' en van 'hebben naar zijn' wordt voorgezet en het is niet meer te stoppen. Soms zal het met weerstand gepaard gaan en soms zal het sneller gaan dan verwacht. Wij mogen daar allemaal onze bijdrage aan leveren. Soms voel ik me eenzaam, als een soort lonely ranger, een vreemdeling. Dan voel ik mijn vertwijfeling en denk bij mezelf: ´Waarom ik? Waarom voel ik zo sterk dat ik hieraan mijn bedrage mag leveren?´ En soms voel ik me in warmte verbonden met vele andere ´vreemdelingen´, die voor mij steeds meer zichtbaar worden. Onlangs mailde iemand mij: Ik heb een aantal verhalen uit je boek gelezen, die je voor mij specifiek genoemd had. De volgende ochtend werd ik wakker en voelde ineens hoe mijn muur van angst, weerstand en belemmeringen af aan het brokkelen was. Ongelooflijk, met een grote grijns stond ik voor de spiegel mijn haar te föhnen. Ik voel me blij en bevrijd. 

Als ik dit lees, word ik echt gelukkig en zit in met tranen in mijn ogen achter de laptop. Het is een pad van vallen en opstaan (ik spreek uit ervaring!). Maar mensen zullen steeds dichter bij zichzelf komen. Hun angsten vervagen en daardoor laten ze steeds meer hun eigen IK zien. Meer ´vreemdelingen´ zullen opstaan en hun stem vanuit hun hart laten horen. Het tijdperk waarin we alleen maar zeggen wat we geleerd hebben, of wat ons opgelegd wordt (van wie dan ook), brokkelt af. We verwelkomen een nieuw tijdperk waarin we onszelf niet meer voor de gek kunnen en willen houden. We zullen ons steeds meer laten leiden door wat we werkelijk voelen en denken, gevoed vanuit onze innerlijke stem. Aan de ziel die licht is, geeft de wereld zich over!

Dan weet ik weer waarom ik mijn missie leef ... Ik wens iedereen een liefdevol en magisch 2012 en dat al je dromen mogen uitkomen! Op een mooiere wereld, Hanneke

Welke droom wil jij dat gaat uitkomen in 2012 ?

Geniet mee van 52, toegankelijke, kwetsbare, hedendaagse spirituele verhalen. Recht uit mijn hart. Of zoals mijn klanten in het voorwoord schrijven: Ogenschijnlijk eenvoudig, maar met juweeltjes van levenslessen in besloten.

Alleen in verbinding met mijn bijzondere inspiratiebronnen, kon ik dit boek schrijven. Daarom gaat mijn dank uit naar hun, die mij geïnspireerd hebben om de fluisteringen van mijn ziel te verwoorden.

Dit boek is mijn bijdrage om de wereld in het licht te zetten. Het is tijd voor innerlijke verandering. Als wij veranderen, verandert de wereld mee! De verhalen zijn wekelijkse voeding voor je ziel. Lees en ga op zoek naar je eigen licht ...

Dankbaar vanuit mijn hart, Hanneke van Gompel

Bestellen: www.vandenkennaarvoelen.nl/bestellen (17,95 €).

Zegt het voort, laat deze lichtboodschap stromen: twitter (via button rechts TWEET), mail het door, zet het op facebook, hyves, linkedin, schrijf, vertel ...

Het is de tijd van de botsende ego's. Ik zie kibbelende politici, worstelende (on)machtige managers in het bedrijfsleven, onrecht en onverdraagzaamheid naar 'zij die anders zijn', dictators die mensenlevens verwoesten en een kerk die de menselijke maat weleens vergeten lijkt te zijn ... het maakt me verdrietig en onmachtig. Er is zoveel gaande ... systemen vallen om en er is groot en klein menselijk leed in de wereld. En wat doen wij ... ruzie maken, elkaar vliegen afvangen en negatieve energie uitstrooien.

Gevoed door mijn 3e inzicht: Zoek verbinding met anderen, doe ik een oproep vanuit mijn hart voor een positieve kracht vanuit verbinding: Laten wij de wereld in het licht zetten! 'Als wij veranderen, verandert de wereld met ons mee', schrijf ik in mijn boek. Als wij gezamenlijk de wereld voeden met vrede, respect, liefde, compassie, vergeving, blijheid, gastvrijheid en positieve energie, wordt onze samenleving toleranter, mooier en vrolijker.

Laat je voeden door liefde, is mijn 7e inzicht. Caritas pro armis (met liefde als wapen), roep ik iedereen op (daarom: zegt het voort) om op 10-10 en/of 11-11 jouw licht te verspreiden. Naar jezelf, je omgeving, je gezin, je dierbaren, je collega's, de kerk, de politici en/of voor alle mensen op deze aarde. Noteer de volgende datum in je agenda:

Het getal 1 is het symbool van het begin, waarin alles nog puur en uniek is.

Hoe mee te doen? Kies je eigen vorm: mediteer, ga in gebed of sta op dit tijdstip simpelweg een moment stil en denk even alleen aan positieve dingen, voel je dankbaar en verspreid jouw heldere licht in de wereld. 

Bij deze een mogelijk recept voor jouw lichtmoment:

Dank voor deze lichtverbinding! Op een mooiere wereld, mede namens de VDNV tribe, zonnige groet, Hanneke van Gompel

PS Meer weten over mijn drijfveer, zie hieronder het verhaal over De aanleiding.

In de krant viel mijn oog op een artikel: Eerbetoon pastor aan Mgr. Bekkers. De titel trok me aan omdat Monseigneur Bekkers familie van mij is. Alles wat er over hem geschreven wordt trekt automatisch naar me toe. Mijn moeder en hij zijn neef en nicht. Het verhaal in mijn familie gaat, dat toen ik in het ziekenhuis geboren werd, het topdrukte was. Er waren geen wiegjes meer over, dus werd ik in een lade van een commode gelegd. Op die dag kwam (onaangekondigd) de monseigneur op bezoek om mijn moeder te feliciteren met haar derde dochter. Het personeel schrok zich lam van het hoge bezoek en zocht in allerijl een wiegje om mij alsnog wat fatsoenlijk te kunnen tonen. Hij gaf mij een kruisje. Dit was in 1964 en in 1966 overleed deze immens populaire bisschop aan een hersentumor.  

Het artikel van die maandagmorgen liet me de hele dag niet meer los. Blijkbaar greep het me zo aan, dat mijn klant die middag vroeg of er iets met mij was. Het verhaal ging over de rebellerende San Salvatorkerk in Den Bosch, waar pastor Wim de Bekker opriep tot een eerbetoon aan Monseigneur Bekkers. Ze hadden het plan opgevat om op woensdagmiddag een groene bloem, de kleur van de hoop, op zijn graf te leggen. Uit protest. De huidige 85-jarige pastor ging met pensioen en het bisdom had hulpbisschop Mutsaerts per november aangesteld als nieuwe pastor van deze kerk. Deze kerkgangers zagen deze man als de monseigneur van de dogma's en de uitsluiting en zeiden 'nee' tegen zijn benoeming. In hun ogen was het doel van Mutsaerts alleen maar om in deze rebellerende kerk 'orde op zaken te stellen'. En daar zaten ze niet op te wachten. Daarom wilden ze die middag Bekkers vereren, de menselijke bisschop, die altijd aandacht en begrip had voor de medemens.

Hun strijd raakte me enorm. Toen ik ging googlen zag ik dat deze kerk zo'n twee kilometer van mijn huis stond. Dat zegt alles over hoe weinig ik met het instituut kerk heb. Maar het artikel brandde zowat op mijn bureau en ik kon er niet meer van loskomen. Ik besloot om in mijn agenda te kijken of ik naar de verering toe zou kunnen. Er stond een topvrouwenbijeenkomst ingepland met een chique lunch gecombineerd met de introductie van de nieuwste Jaguar. Ik belde mijn moeder om te vragen of ze mee zou gaan, maar zij had al een afspraak. Dus besloot ik, ingefluisterd door mijn ziel, om mijn bijeenkomst met die mooie auto af te zeggen en alsnog alleen naar deze verering te gaan. 'Waarom, waarom', dacht ik later toen ik weer in mijn ego zat, 'je hebt toch helemaal niets met de kerk.' Ik kon het niet verklaren, maar ik voelde dat ik moest gaan. Mijn gedachten gingen naar een paar weken terug waar ik ook al zo geraakt was door het verhaal dat de kerk weigerde een man te begraven die euthanasie had gepleegd. Mijn verontwaardiging zat 'm vooral in het feit dat de kerk zich meer liet leiden door Roomse regels, dan zich te bekommeren om de mens achter dit verdriet. Waar was de menselijke maat ...?

Die woensdagochtend liet ik me leiden door een intensieve en lange meditatie. In het laatste deel zei de begeleidende stem: Er komt een gids naar je toe en deze heeft een boodschap voor je. Ik keek, keek nog een keer, en toen zag ik het pas goed: het was Bisschop Bekkers. Ik kon het niet geloven en de ontroering sloeg toe. Zijn boodschap was dat hij mij aanmoedigde om voort te gaan met mijn bijdrage te leveren aan de vermenselijking van de samenleving. Enerzijds schrok ik van deze gebeurtenis. Het voelde als een zware taak uit zijn handen. Wie ben ik, ten opzichte van dit fantastische fenomeen Bekkers. Ook mijn angststemmetje, bang voor veroordeling, kwam weer even voorbij: wat zullen ze van me denken als ik dit ga vertellen, dat rare mens, ze sluiten me vast op in een gesloten inrichting! En anderzijds vielen er zoveel kwartjes ... mijn levenslange immens gevoel voor onrecht en mijn klokkenluiderrol hierin (lees meer in: Van denken naar voelen - deel twee). De betekenis van mijn persoonlijke tarotkaart van de Hogepriester als manifestator en boodschapper. Twee keer eerder hadden mediums aangegeven dat er een ouder iemand 'boven' stond te juichen over het feit dat ik mijn 'Van denken naar voelen gedachte' aan het verspreiden was. Ik voelde steeds beter de reden van mijn aantrekkingskracht tot dit krantenartikel en het heftige gevoel om bij de verering aanwezig te zijn.

Ik vertrok die middag naar Sint-Oedenrode. Aangekomen op de begraafplaats achter de Martinuskerk stond er al een aantal oudere kerkgangers, een fotograaf en een journalist. Op het zandpad lopende naar deze mensen, sloeg de vertwijfeling weer toe: wat doe ik hier, wat doe ik in godsnaam hier? Ik ging een beetje apart staan en sloeg alles gade. Na een paar minuten werd ik warm verwelkomd door Wim de Bekker, de hartelijke pastor van de kerk. Ik legde in het kort uit wie ik was, de dochter van de nicht van Bekkers. We deelden brood en de pastor legde de groene bloem van hoop op het graf. Ineens viel me de toepasselijke graftekst op: Niemand leeft voor zichzelf. Daarna las pastor de Bekker een spiritueel verhaal voor:

Na de korte dienst raakte ik in gesprek met een aantal mensen van de San Salvatorkerk. Op de vraag waar zij voor stonden gaven zij aan de mens centraal te stellen. 'Wij willen niemand uitsluiten, iedereen is welkom in onze kerk: onze homofiele medemens, gescheiden parochianen, te begraven mensen gestorven met behulp van euthanasie, het maakt niet uit. Wij zijn gastvrij naar eenieder, naar alle gezindten. Dit in de geest van de destijds al ruimdenkende Bisschop Bekkers.' De volgende dag verwoordde de journalist van het Brabants Dagblad hun strijd prachtig in zijn artikel: Nee zeggen tegen de bisschop; San Salvorkerk is vastbesloten Mgr. Mutsaerts te weigeren als pastoor. 'Desnoods laten ze zich arresteren, maar vechten zullen ze, zonder geweld, dat spreekt voor zich. De San Salvatorkerk laat zich niet ringeloren door een hulpbisschop die min of meer gezien wordt als een slecht mens ... Dit is een onmogelijke situatie, zegt pastor De Bekker, de katholieke kerk gaat niet ten onder aan het celibaat, maar aan het gebrek aan aandacht voor de mens.' Op de foto in de krant was ik eraf geknipt, mijn aanwezigheid werd nog verraden door twee millimeter bruine Uggs aan de rechterkant. Ik moest er om lachen. Ook de fotograaf had vast gedacht: wie is dat mens?

Ik liet alles twee dagen bezinken. Een paar weken geleden had ik me ook al zo geërgerd aan de kibbelende politici, die vorm soms belangrijker lijken te vinden dan inhoud. Iedere dag luister ik naar mijn cliënten, managers, die worstelen in organisaties die 'welzijn' weleens vergeten lijken te zijn. De wereld stort in, er is overal menselijk leed. Ondanks grote twijfel (wie ben ik, waarom ik?), voelde ik al een tijdje dat ik een andere stem wilde laten horen. Een stem van licht en liefde, van compassie en vrede. In mijn boek Van denken naar voelen – deel twee, schrijf ik dat ik een sterke behoefte voel om platform te geven aan de 'onbegrepene', in de brede zin des woords. Laat jezelf zien en verlicht de verschillen. Maar wie ben ik, helemaal alleen, een druppel in de oceaan? Van de andere kant, kijk ik met bewondering naar 'die eenling' in het Midden-Oosten, die met behulp van social media met een protestroep het regime laat wankelen.  

Zou ik dan die vlinder zijn, die met een bescheiden vleugelslag deze positieve lichtorkaan mag activeren? Ik voel mijn eigen angst. Gesteund door een spontane uitspraak van een van de kerkgangers bij het eerbetoon van Bekkers: 'Besef jij eigenlijk wel dat zijn bloed door jouw aderen stroomt' en de wapenspreuk van de overleden bisschop zelf: 'Caritas pro armis' (met liefde als wapen) besluit ik vanuit mijn hart de verbinding op te zoeken om mijn bescheiden steentje aan zijn grootse mensenwerk bij te dragen. Mijn oproep aan iedereen die ook zijn of haar positieve stem wil laten horen: ga in verbinding en ZET DE WERELD IN HET LICHT!

Bron: artikel BD, 26 september 2011: Eerbetoon pastor aan Mgr. Bekkers & artikel BD, 29 september 2011: Nee zeggen tegen de bisschop & de Pelgrimage van Pastor Wim de Bekker.

Bijzondere ontmoeting 2

Mijn vriend Paul, een ambitieuze manager, kreeg een flinke klap in zijn leven. Zijn herniaoperatie verliep desastreus en hij belandde met een dwarslaesie in een rolstoel. Het is bijna niet te vatten hoe vreselijk hij zich moest voelen … Na zijn revalidatieperiode bood ik hem aan om eens te komen praten.

Tijdens een van onze bijzondere gesprekken gaf hij aan dat hij iets terug wilde doen. Na er even over nagedacht te hebben, mailde ik hem: ‘Ik help je vanuit onze vriendschap en daar hoef ik niets voor te hebben. Het is onvoorwaardelijk, wat mij betreft. Mocht jij zelf toch iets willen doen, dan help je mij door mijn missie mee uit te dragen. Geef een paar van mijn boeken weg en geniet van het weggeven!’

Door deze ‘toevallige’ signalen, kwam het boek bij John terecht. Hij is de taxichauffeur die Paul vaak naar het revalidatiecentrum brengt. Na het lezen van mijn boek mailde John mij dat hij enorm geraakt was. Ik bood hem aan om een kop koffie te komen drinken en kennis te maken.

Hij stond in de deuropening met bloemen; hij wilde niet met lege handen komen. Hij vertelde zijn verhaal over zijn ongelukkige jeugd met een labiele moeder die niet voor haar kinderen kon zorgen. Door zijn onstabiele jeugd zocht John zijn heil in drugs en zo was hij jarenlang verslaafd. Ik heb altijd tissues voor mijn cliënten op tafel staan, maar nu voelde ik zelf zo met hem mee, dat de tranen over mijn wangen biggelden.

Ik ontmoet vaker (meestal maatschappelijk succesvolle) mensen die ooit met een valse start begonnen. Mensen met een jeugd die heftige sporen heeft achtergelaten; moeder jong overleden, ‘boze’ stiefmoeder, ruzie thuis, gepest op school, et cetera. De pijnlijke verwondingen en bijbehorende littekens dragen ze hun hele leven mee. Ook bij mensen bij wie je het niet direct verwacht. Er zijn heel wat ouders die iets anders met hun kroost voor hebben, dan hun kinderen zelf. Die kinderen worden heel lang in hun leven gedreven door deze (soms onuitgesproken) verwachtingen, vaak tot grote hoogte, en soms zetten ze zich af. Kinderen willen het goed doen voor hun ouders, hebben behoefte aan hun erkenning en waardering. En dan op een dag, vaak zijn ze rond de 40 jaar, dan voelen ze dat ze op een levensspoor zitten dat niet meer past. Ze zijn niet gelukkig en slepen zich door de dagelijkse ratrace heen. Ze krijgen onbestemde lichamelijke kwaaltjes of andere ongemakken. Dan is de tijd daar om een ‘levensreset’ te maken. Wat wil ik nou echt in het leven? Waar word ik gelukkig van? Wat wil ik, wat kan ik en waar heb ik behoefte aan? Dat zijn de vragen die op hun pad komen.

Ook John heeft op een gegeven moment zijn leven gereset. Hij is gaan mediteren en is een paar jaar geleden begonnen met een opleiding tot yogaleraar. Om geld te verdienen rijdt hij taxi en kwam zo met Paul en mijn boek in contact. John’s missie is om anderen te raken. Ik voel dat hij helemaal tot zijn recht zal komen als hij mensen gaat helpen met dezelfde verwondingen als hij heeft. Daar ligt zijn grote, immense kracht!

Zit jij op jouw authentieke levensspoor?

Hanneke van Gompel – www.vandenkennaarvoelen.nl

In november 2011 verschijnt op veler verzoek van de lezers deel 2 van het boek Van denken naar voelen.

Geniet mee van deze 52 toegankelijke, kwetsbare, hedendaagse spirituele verhalen. Recht uit het hart.

Bijzondere ontmoetingen

Gouden inzicht 3: zoek verbinding met anderen

Nadat ze mijn boek gelezen hadden, namen diverse lezers contact met me op. Zo kwamen er mensen op mijn pad, die ik anders nooit ontmoet zou hebben. Drie bijzondere ontmoetingen …

1.

Een eigenaresse van een evenementenbureau had me gevraagd te spreken op haar congres voor kleurrijke ondernemers. Voordat dit symposium plaatsvond, wilde ze een voorgesprek. Een slanke, 35-jarige, knappe, hippe dame kwam mijn kantoor binnen. Kwetsbaar, open en slim. Ze stond aan de vooravond van vele beslissingen in haar leven. Het werd, mede daardoor, een onvergetelijk gesprek. Het was alsof we elkaar al jaren kenden. Zielsverbondenheid, noemde zij het. Wat deden wij op elkaars pad? We konden het nog niet benoemen, maar voelden beiden dat het een bijzondere ontmoeting was. Ze mailde me later: ‘Er is een hogere reden waarom wij elkaar moesten ontmoeten. Ik geloof zeker dat deze betekenisvolle ontmoeting tot mooie dingen zal leiden.’

Ze vertelde me dat ze een boek aan het schrijven is met de titel Solo. Op mijn vraag wat haar drijft om haar levensverhaal te delen, antwoordde ze:

Ik was vier jaar toen ik naar Nederland kwam. Hier ben ik volwassen geworden. Ik woon er, werk er en heb er Nederlands recht gestudeerd. Nooit stelde ik mezelf de vraag: ‘Wanneer ga ik terug?’ Maar de afgelopen jaren ben ik steeds duidelijker gaan voelen dat ik hier moeilijk kan aarden. Ik verlang steeds meer naar mijn moederland, ook al heb ik daar nooit (bewust) gewoond.

Altijd was ik de uitzondering. Mensen zeiden: ‘Maar wij zien jou als een van ons, meisje! Jij ziet er niet uit als een Turkse, je had net zo goed een Nederlandse kunnen zijn. Als we aan Turken denken, dan bedoelen wij die anderen. Je weet wel, diegenen die zich niet aanpassen aan onze normen en waarden.’

Maar beste mensen: ik ben een volbloed Turkse en daar ben ik trots op!

Hoe kan ik aarden in een land waar ik niet meer mezelf mag zijn? Waar ik altijd mijn identiteit, mijn cultuur en mijn normen en waarden moet verdedigen? Ik voel een emotionele onderdrukking. Ik kan niet vol trots uitkomen voor mijn cultuur. Ik leef in een land dat niet omkijkt naar de potentie van culturen.

Mijn hele leven al ben ik de stem om namens mijn ouders te communiceren met de maatschappij. Ik ben opgegroeid in een mentale spagaat: loyaal willen zijn aan mijn thuiscultuur, maar tegelijkertijd loyaal willen zijn aan de cultuur buitenshuis. Loyaal willen zijn aan mezelf.

Ik droomde van een land van vrijheid. Als ik mijn best deed, studeerde, me voorbeeldig gedroeg en me inzette voor de Nederlandse maatschappij, zou ik gedragen worden. Ik wilde mijn dromen realiseren, maar angst zegeviert. Ik volg een pad, hobbelig en wiebelig. Mijn thuisgevoel en de loyaliteit aan dit land worden steeds weer ter discussie gesteld. Soms lijkt het op een gezin waarin sommige kinderen worden voorgetrokken. Een gezin met een boze stiefmoeder en een vader die steeds gewillig wegkijkt uit angst om alleen te blijven.

Zelfs ik ben even moe van Nederland.

Diep in zijn of haar hart hunkert iedereen naar verbondenheid, contact en intimiteit. Dicht bij jezelf blijven, bij je eigen cultuur, normen en waarden en tegelijkertijd in een open verbinding staan met de Nederlandse samenleving. Voor deze kleurrijke vrouwen is het leven een voortdurende dans tussen deze polariteiten. De lessen op hun pad zullen hen op de lange duur verrijken om het hoofd, hart en ziel dezelfde weg te laten volgen.

Voel jij de ruimte om jezelf te zijn in jouw omgeving?

Hanneke van Gompel – www.vandenkennaarvoelen.nl

In november 2011 verschijnt op veler verzoek van de lezers deel 2 van het boek Van denken naar voelen.

Geniet mee van deze 52 toegankelijke, kwetsbare, hedendaagse spirituele verhalen. Recht uit het hart.

Gouden inzicht 1: blijf dicht bij jezelf + Gouden inzicht 4: luister naar de signalen op je pad

Toen ik mijn manuscript van Van denken naar voelen liet lezen aan een aantal mensen, zei iemand: ‘Jouw boek lijkt op Eten, bidden, beminnen.’

Ik liep achter, want ik was een van de weinigen die er nog nooit van gehoord had. Nieuwsgierig als ik was, kocht ik het boek. Maar ik schrok van het aantal pagina’s: 474. Ik moet eerlijk bekennen dat het hier nog ongelezen in de kast staat te pronken. Gelukkig was er de film, deze heb ik inmiddels gezien.

Eén ding zette me aan het denken ... Het boek is een absolute bestseller. Toen wij afgelopen zomer in Amerika waren, las ik in de krant USA Today dat Elizabeth Gilbert met haar boek nummer 1 stond bij de ‘The nation’s best sellers’. Al eerder, toen ik de recensies las, viel mij de enorme diversiteit direct op! De één vond het geweldig, in één adem uitgelezen, schitterend geschreven. En de ander vond het verschrikkelijk, oppervlakkig en niet doorheen te komen. De reacties waren zwart-wit; ik las weinig grijstinten.

Destijds schrok ik van de heftige kritieken die deze beststeller kreeg. Ik voelde een soort van ‘waar begin ik in godsnaam aan’. Er was veel weerstand op mijn pad gekomen voordat ik überhaupt een boek durfde te schrijven. Ik had me door mijn angst heen moeten slepen. De dag na het lezen van de recensies ‘daalde mijn les in’, soms heeft dat een nachtje nodig. Ik realiseerde me dat ik het niet voor iedereen goed kan doen! Maar in mijn zoektocht naar waardering is dat wel een heikel punt … Soms laat ik mijn feestje meer leiden door die ene persoon met kritiek, dan door die tien anderen die staan te juichen.

Totdat er onlangs een man op mijn pad kwam bij een lezing van mij. Deze oudere, grijze man gaf meditatiecursussen en hij gaf mij deze wijze les mee: ‘Ik richt mij alleen op die mensen die willen!’ Dit gaf me stof tot bezinning. Een paar weken later kreeg ik de volgende levensles, wederom van een scherpzinnige heer. Hij sprak me aan toen ik wat vertwijfeld was door het rumoerige publiek: ‘Jij weet zelf dat je een 9 hebt geleverd. Nu loslaten, want of je ze wel of niet geraakt hebt, dat ligt bij hen. En ik kan je verzekeren dat er vanavond een paar wakker liggen om dit nog eens te overdenken.’

Mijn volgende uitdaging in dit leven werd steeds helderder: ik mag vriendjes worden met mijn angst om veroordeeld te worden. Herkenning en acceptatie; ik moet vrede sluiten met deze kant van mij, zodat ik daardoor niet geraakt wordt en mij volledig kan richten op die mensen die geïnspireerd willen worden.

Later mailde ik naar de persoon die mijn inhuurde voor die lezing: ‘Wil je s.v.p. die man die links vooraan zat met een donkerblauw pak, bril en wit overhemd, namens mij ontzettend bedanken voor zijn wijze woorden. Hij was voor mij een boodschapper. Wat iemand ook vindt van mij, mijn boek of mijn werk, dat ik dicht bij mezelf mag blijven. Hij kwam precies op het goede moment en met de juiste boodschap op mijn pad.

Het enige wat ik nodig heb, is mijn eigen waardering,

mijn eigen respect en mijn eigen liefde.

Edith Hagenaar

Laat jij je leiden door de waardering van anderen of door je eigen inzichten?

Gouden inzicht 3: zoek verbinding met anderen

Annemarie van Gaal was uitgezonden door VNU om in Rusland een mediabedrijf op te zetten. Maar na onenigheid met haar moederbedrijf nam ze ontslag. Ze startte met een collega hun eigen bedrijf, het begin van een succesvol Russisch uitgeversimperium.

Eén van haar deviezen was: ‘Vertrouw je mensen, vertrouw de werkvloer. Als je een gelijk belang hebt, dan zit het goed!’ Toen ze haar tijdschriften (o.a. Cosmopolitan en Playboy) via jongens op straat ging verkopen, besloot ze om die nauw bij haar bedrijfsvoering te betrekken. Ze nodigde iedere week een delegatie uit om mee te denken over hun beleid en strategievorming. Ze hadden een gelijk belang: ze wilden allemaal zoveel mogelijk bladen verkopen. Deze jongens waren haar ogen en oren in de markt en brachten hun vaak eenvoudige, operationele en soms zelfs sublieme ideeën in.

Ik kan enorm genieten van zulk soort verhalen. Met anderen in verbinding gaan is de voedingsbodem om je gevoel en ideeën te laten groeien. Soms denken we dat we het alleen moeten doen. Mijn klanten zeggen vaak: ‘Ik, als manager/directeur, moet het toch wel beter weten. Ik moet toch het beleid verzinnen …’ Maar ze sluiten daarmee een enorme bron van inspiratie uit. En op andere momenten zoeken we de verbinding niet op, omdat ons ego zich bedreigd voelt door een ander, een collega of een concurrent. De verbeten stelling is dan: ‘Altijd “tegen elkaar” en nu opeens “met elkaar”; geen haar op mijn hoofd die daaraan denkt.’

Op een bijeenkomst bespraken we laatst de toekomst van vrouwen aan de top. Een man stond op en zei:  ‘Jullie vallen elkaar aan in de flanken. De aanval komt uit eigen kring. “Daar heb je haar weer op haar hoge hakken,” roddelen andere vrouwen achter haar rug om op het schoolplein.

Een vrouwelijke oud-Europarlementariër vertelde in een interview dat ze het beste advies kreeg van Neelie Kroes: ‘Onthoud één ding, het grootste kartel op deze aardbol is the old boys network. Je bent vrouw en je zult net een stapje harder moeten lopen. Of je het nu leuk vindt of niet.’

In onze samenleving heerst de overtuiging dat we alles zelf moeten doen. Ik ben er echter van overtuigd dat er een enorme power vrijkomt als wij elkaars hand zouden vastpakken. Elkaar echt zouden steunen en helpen en elkaar dingen zouden gunnen. Stop de concurrentie en ga op zoek naar het gelijke belang, net als Annemarie van Gaal. Geef het vertrouwen en reik elkaar de hand. Ook zonder old boys network, komen wij vrouwen vanuit verbinding vele malen verder. 

Hoe groter de kloof, hoe mooier de bruggen.

Met wie zou jij een kloof willen overbruggen?

Bron interview: tijdschrift Jan

Gouden inzicht 6: heb vertrouwen in je gevoel

Op mijn mail waarin ik de aankondiging deed van de verschijning van mijn boek Van denken naar voelen, mailde hij mij meteen terug: bel me, 06 … En zo planden we weer eens een afspraak. Hij is een directeur/eigenaar van een succesvol bedrijf. Ik parkeerde naast zijn grote Volvo en werd keurig door zijn secretaresse ontvangen in het statige onderkomen. We kenden elkaar zakelijk en af en toe spraken we af. Ook al was de frequentie niet hoog, de klik was altijd weer bijzonder.

Met volle aandacht luisterde hij naar mijn verhaal over mijn spirituele reis, de totstandkoming van mijn boek en de angst waarmee dat gepaard was gegaan. (Lees meer in mijn boek Van denken naar voelen). Aarzelend stelde hij zich ook open en vertelde zijn verhaal. Hij was al geruime tijd zeer geïnteresseerd in spiritualiteit. Hij volgde al vijftien jaar lang allerlei workshops en cursussen op dit gebied. Hij was helemaal ondergedompeld in de wereld van energie, readings, healings, bezinning en bezieling.

Voor mij was dit een fantastische openbaring. Ik had nooit geweten dat hij zich ook op dit pad bevond. Maar ik voelde ook zijn angst. Niemand wist hiervan, zeker niet op kantoor en laat staan dat zijn zakelijke relaties er weet van hadden. Ik zei: ‘Het lijkt wel alsof je uit de kast komt … Eindelijk een openbaring aan een zielsverwant.’ Na mijn bewondering geuit te hebben voor deze transparantie, opperde ik vanuit mijn gevoel wat samenwerkingsmogelijkheden. We zouden een lezing kunnen organiseren voor zijn klanten, met als thema authentiek leiderschap, varend op innerlijke kracht.

Ik voelde dat zijn harnas weer sloot. Het kwam nu voor hem wel heel dichtbij en hij wees mijn suggestie af, ingegeven door angst.

‘Nee, nu nog even niet,’ zei hij. ‘Stel je voor dat mijn spirituele kant voor mijn bedrijf negatieve gevolgen heeft.’

Met een grote glimlach zei ik: ‘Stel je eens voor dat je bedrijf enorm groeit door jouw openheid over je spirituele passie.’

Toch voelde ik direct ook compassie voor zijn angst. Voor mij was (en soms is) dat herkenbare angst. Veertig jaar lang werd ik gedreven door mannelijke, stoere energie, op weg naar resultaat. Een zakenpartner waar ik in mijn IBM-tijd mee werkte, zei vaak: ‘Ze is hier de enige met ballen.’ Voor mij was dat toen een groot compliment, de erkenning van mijn mannelijke, gedreven kant.

En nu kwam ik uit de kast met mijn vrouwelijk energie, werkend vanuit gevoel en kwetsbaarheid. Daarvoor heb ik heel wat angsten en drempels moeten overwinnen. Ik was bang voor het oordeel vanuit de zakelijke wereld, bang om als ‘zweefmuts’ bestempeld te worden. Hoor ik er dan nog wel bij? Nemen ze me nog wel serieus? Dat waren de vragen die door mijn hoofd speelden.

Nu ik over deze hindernis heen ben, zie ik de emotionele armoe en voel ik de honger in de grote bedrijven naar bezieling. Eigenlijk zegt mijn gevoel, mijn innerlijke stem, al heel lang dat het goed is. Daar vertrouw ik nu op …

En mijn spirituele zakenrelatie? Maanden later werd ik blij van zijn mail dat hij de eerste stappen uit de kast zet …

Doe iets in de overtuiging,

dat het moet worden gedaan,

vrees dan niet

hierbij gezien te worden,

ook wanneer de grote menigte

hier anders over zou denken.

Epiktetos

Voor welke drempel sta jij?